انیشتین صد هزار احسن ولیکن صد هزار افسوس
حریف از کشف و الهام تو دارد بمب می‌سازد
انیشتین اژدرهای جنگ!
جهنم کام وحشتناک خود را باز خواهد کرد
دگر پیمانه عمر جهان لبریز خواهد شد
دگر عشق و محبت از طبیعت قهر خواهد کرد
چه می‌گویم؟
مگر مهر و وفا محکوم اضمحلال خواهد بود
( مگر آه سحر خیزان سوی گردون نخواهد شد)
مگر یک مادر از دل وای فرزندم نخواهد گفت
انیشتین بغض دارم در گلو دستم به دامانت
نبوغ خود به کام التیام زخم انسان کن
سر این ناجوانمردان سنگین دل براه آور
نژاد و کیش و ملیت یکی کن ای بزرگ استاد
زمین یک پایتخت امپراطوری وجدان کن
تفوق در جهان قائل مشو جز علم و تقوا را
انیشتین نامی از ایران ویران هم شنیدستی؟
حکیما محترم میدار مهد ابن سینا را
به این وحشی تمدن گوشزد کن حرمت ما را
انیشتین پا فراتر نه جهان عقل را طی کن
کنار هم ببین موسی و عیسی و محمد را
کلید عشق را بردار و حل این معما کن
و گر شد از زبان علم قفل این کهن وا کن
انیشتین باز هم بالا
خدا را نیز پیدا کن!

داغ لاله

بيداد رفت لاله ى بر باد رفته را                    يا رب خزان چه بود بهار شكفته را

هر لاله اى كه از دل اين خاكدان دميد                نو كرد داغ ماتم ياران رفته را

جز در صفاى اشك دلم وا نمي شود                 باران به دامن است هواى گرفته را

واى اى مه دو هفته چه جاى محاق بود                 آخر محاق نيست كه ماه دو هفته را

برخيز لاله بند گلوبند خود بتاب                     آورده ام به ديده گهرهاى سفته را

اى كاش ناله هاى چو من بلبلى حزين                بيدار كردى آن گل در خاك خفته را

گر سوزد استخوان جوانان شگفت نيست               تب موم سازد آهن و پولاد تفته را

يارب چها به سينه ى اين خاكدان در است               كس نيست واقف اينهمه راز نهفته را

راه عدم نرفت كس از رهروان خاك                 چون رفت خواهى اينهمه راه نرفته را

لب دوخت هر كرا كه بدو راز گفت دهر                تا باز نشنود ز كس اين راز گفته را

لعلى نسفت كلك در افشان شهريار                  در رشته چون كشم در و لعل نسفته را